Onze Chinchilla's Amy en Dolly
Hier willen wij over onze eigen dieren iets vertellen. Onze ervaringen en meegemaakte gebeurtenissen met Amy en Dolly.
Amy en Dolly zijn geboren op 30 maart 2009. Toen ze oud genoeg waren en zelfstandig konden eten mochten wij ze komen ophalen. Dus sinds 13 juni 2009 zijn ze bij ons.
De reis naar hun nieuwe huisje verliep erg goed, ze zaten heel erg rustig in hun vervoersbakje. Eenmaal aangekomen konden ze gelijk over in hun nieuwe huis. Deze stond natuurlijk al helemaal klaar. Gelijk waren ze in hun sas. Het hele huis werd bekeken. Wij waren gewend met Bobby, om geen palletvoer te geven. Wij hebben ander voer waar alles in zit, nu kunnen ze kiezen wat ze willen eten. Als het voerbakje compleet leeg is krijgen ze pas nieuw voer. De kleintjes waren wel gewend aan palletvoer dus we hebben een klein zakje meegekregen. Dit hebben wij gemengd met ons eigen voer zodat er geen problemen zouden ontstaan met de darmpjes. Wat blijkt, de keus is gemaakt, het palletvoer blijft op de bodem van het bakje liggen en de rest is helemaal op. Het volgende bakje voer nogmaals proberen, weer hetzelfde. Het "oude" pallet voer blijft liggen, en het belangrijkste ze hebben geen last van de dampjes.
Onze Bobby vond het maar niks. Als hij eruit was rond de kooi van de dames lopen en dan aan de tralies trekken, boze geluiden maken. Na een week of 2 ging dat beter. Helaas hebben we niet mee kunnen maken of hij er helemaal aan zou wennen.
De dames groeien als kool, al snel krijgen ze echt een kontje en begint de vacht nog veel zachter te worden. De eerste keer dat ze rond mochten rennen door de kamer was een beetje eng. Liepen mekaar achterop, waren ze elkaar kwijt en hoorde ze wat, heel snel onder de bank kruipen. Want dat is toch wel eng. Maar jonge jonge wat zijn die dames snel. Terug krijgen in de kooi was niet zo makkelijk....ze vonden het veel te leuk buiten, in de grote boze wereld.
In de morgen en in de avond krijgen ze iets lekkers, en dat weten ze maar al te goed. Hier wachten ze met smart op. En dat verschilt wat ze krijgen. Soms krijgen ze een stukje appel, Dolly vind dat erg lekker, Amy draait haar neus ervan weg. Allebei zijn ze helemaal weg van rozijntjes. Dan klauteren ze tegen de tralies omhoog. En hap sloek weg. De eerste keer dachten we dat ze het rozijntje lieten vallen, dus mooi niet. Gewoon gelijk doorslikken voor de ander hem afpakt. Daarna pas kauwen.....
Het voerbakje is ook leuk om mee te spelen. Lekker aan trekken zodat hij eraf valt, en dan als hij beneden ligt, optillen en proberen om hem weer boven te krijgen. Evenwicht verliezen als ze weer boven zijn. Dus achterover met bakje en al naar beneden vallen. We hebben nu letterlijk het bakje aan de ketting gelegd...en nog krijgen ze het voor elkaar om de ketting los te maken. Maar gelukkig zit deze aan twee kanten vast, dus het lukt ze niet om dit in een nacht te doen.
Met andere woorden, de dames houden ons wel bezig.
Langzaam beginnen ze ons te zien als maatjes, kriebelen hebben ze nog niet echt door dat dat fijn is. Ze kijken dan naar de hand van, wat ben je aan het doen?
Heel hard door de kooi rennen is een feest, tegen de tralies omhoog spingen, is helemaal geweldig. En in het huisje liggen slapen of gewoon het huisje naar voren slepen en er dan achter gaan liggen. Natuurlijk wel op elkaar, is wel zo knus.....